W głównych rolach wystąpili: Andrzej Seweryn, Magdalena Boczarska, Robert Więckiewicz, Jan Frycz, Grażyna Szapołowska. Twórcy filmu: reżyseria: Jan Kidawa-Błoński, scenariusz: Jan Kidawa-Błoński, Maciej Karpiński, zdjęcia: Piotr Wojtowicz, muzyka: Michał Lorenc.

Film Różyczka przedstawia czasy kontroli Służb Bezpieczeństwa nad środowiskiem akademickim, a tematem pobocznym, a może i głównym jest historia trójki bohaterów uwikłanych w trójkąt miłosny. Jedna kobieta i dwóch mężczyzn, dwa związki, jakże odmienne uczucia. Do agenta bezpieki oraz do przedstawiciela elity intelektualnej. Agent SB daje jej zadanie zebrania informacji mających za zadanie oczernić znanego pisarza, na którego padają podejrzenia o żydowskie korzenie. Główna bohaterka ślepo wykonuje polecenia swojego bezwzględnego partnera, przybiera kryptonim Różyczka i zaczyna donosić na literata, wkraczając w jego życie. U jego boku poznaje świat dotąd dla siebie nieznany. Intelektualista okazuje się bardziej intrygujący i pociągający a niżeli prosty agent SB, pozbawiony elokwencji i taktu. Niespodziewany zwrot akcji jest wielkim zaskoczeniem, również dla Różyczki. Bohaterka początkowo przekonana do słuszności swojego postępowania, podyktowanego rozkazami narzeczonego w końcu zaczyna dostrzegać zło, do którego bezpośrednio się przyczynia. Nabiera do tej sprawy ambiwalentny stosunek. Pisarza, którego ma za zadanie oczernić, w konsekwencji poślubia. Intryga przeistacza się w  płomienną miłość.

Różyczka zdaje się nawiązywać w swojej treści do historii Pawła Jasienicy, który niegdyś wdał się w romans z młodą agentką SB. Twórca filmu stara się jednak odcinać od tego porównania i twierdzi, że bohaterowie są fikcyjni.

 Mimo iż film nawiązuje do autentycznych wydarzeń, to jednak nie odstrasza nadmiernym eksponowaniem historii. Uważam, że z dużą dbałością o szczegóły przedstawiono działanie Służb Bezpieczeństwa. Cieszy fakt, że nie pominięto, ważnego z punktu widzenia środowisk intelektualnych, wątku Dziadów, które po premierze zostały zawieszone w teatralnym repertuarze.
 Akcja rozgrywa się w latach 1967-1968. Scenografia świetnie oddaje klimat tamtych czasów. Oglądając smutne, brudne ulice Warszawy, charakterystyczne stroje bohaterów, specyficzne wnętrza mieszkań, maluje się nam przed oczyma obraz szarej rzeczywistości komunistycznej Polski. Trafionym pomysłem są czarno-białe wstawki dokumentalne, które dają filmowi wiele autentyczności. Nie sposób pominąć muzyki, która odpowiednio stopniowała napięcie. Za ten majstersztyk odpowiada wybitny Michał Lorenc. Jednak to wszystko jest tłem, gdyż głównym wątkiem jest uczucie, trochę grzeszne, a zarazem trudne do sprecyzowania, poligamiczne.

Na szczególną uwagę zasługuje gra Roberta Więckiewicza. Ostatnio można odczuć lekki przesyt jego osoby, gdyż gra w prawie każdej polskiej produkcji, lecz ta kreacja aktorska jest wyjątkowa. Niesamowita swoboda i lekkość w jaką wcielił się w prymitywnego agenta SB jest powalająca. Nie jest to kreacja jednoznaczna, a rozchwiana emocjonalnie i niejednoznaczna do ocenienia. Miłość,  nawet tak bezwzględnym ludziom nie była obca. Przeciwwagę stanowiła gra Magdaleny Boczarskiej, która emanowała cielesnością i emocjonalnością, a zarazem interesująco komponowała się z powściągliwością i intelektualizmem Andrzeja Seweryna. Stworzyli intrygujący duet.

Film, taki jak Różyczka, pozwala nam, młodym ludziom, przybliżyć i lepiej zrozumieć realia PRL-u. Jest to jakiś rodzaj rozliczenia z przeszłością i nabrania większego szacunku dla tych, którzy musieli żyć w takiej rzeczywistości. Oglądając Różyczkę zaczyna doceniać się to, że mamy wolność słowa i nie ogranicza nas cenzura.

Katarzyna Handzlik